Koningin Cleopatra van Egypte

Koningin Cleopatra van Egypte - Haar Plaats in de Geschiedenis
De heerschappij van Koningin Cleopatra van Egypte markeert het einde van het Hellenistische Tijdperk in Egypte en het begin van het Romeinse Tijdperk in het Oostelijke Middellandse Zee-gebied. Haar zoon Caesarion (de zoon die ze met Julius Caesar had) regeerde eveneens korte tijd, maar feitelijk alleen in naam. Nadat Octavianus (de achterneef van Julius Caesar die ook Caesar Augustus werd genoemd en over Rome heerste toen Christus werd geboren) Egypte had veroverd, veroordeelde hij Caesarion tot de dood met de volgende uitspraak: "Te veel Caesars". De andere kinderen die ze met Marcus Antonius had werden naar Rome weggevoerd en geadopteerd door de vrouw van Antonius, Octavia (die tevens de oudere zuster van Octavianus was).

Eén van de opvallende slotopmerkingen van dit verhaal is dat Octavia één van de meest prominente vrouwen in de Romeinse geschiedenis werd, die door haar tijdgenoten werd gerespecteerd en bewonderd vanwege haar loyaliteit, edelmoedigheid en menselijkheid, en vanwege het feit dat ze de traditionele Romeinse vrouwelijke deugden in stand wist te houden. Haar zorg en liefde voor de kinderen uit de overspelige relatie van haar echtgenoot met Cleopatra voegden alleen maar toe aan haar status in Rome als een deugdzame vrouw. Octavia leefde in een tijd waarin velen bezweken onder verraad en intriges -- ze was een opmerkelijke tegenpool van het leven van Koninging Cleopatra en de overspelige relaties die zij gebruikte om macht te verwerven en om Marcus Antonius van zijn vrouw weg te lokken.

De ondergang van Marcus Antonius en Cleopatra was net zo smerig en tragisch als hun levens. Antonius leidde een combinatie van land- en zeetroepen in de Slag om Actium, maar verloor tegen de beter uitgeruste en beter opgeleide troepen van Octavianus. Koninging Cleopatra ontvluchtte het strijdtoneel en de populaire legende stelt dat Antonius zijn post als legerleider verliet om haar naar Egypte te volgen. Er is bewijsmateriaal dat aangeeft dat de troepen van Antonius eenvoudigweg deserteerden en zich bij Octavianus aansloten in een massale uitdrukking van walging over de immoraliteit en de gebrekkige discipline van hun bevelhebber. Toen de legioenen van Octavianus in Egypte landden pleegde Antonius zelfmoord, omdat hij wist dat zijn lot anders in de handen van de Romeinse justitie zou vallen. Volgens de arts Olympus (een ooggetuige) werd hij naar de tombe van Koningin Cleopatra gebracht waar hij in haar armen stierf. Enkele dagen later stierf ook Cleopatra, nadat zij zich door een slang had laten bijten. Octavianus werd op de hoogte gebracht van haar dood en hij verzekerde zich er persoonlijk van dat zij dood was.

Koningin Cleopatra van Egypte - Haar Dood
Om de woorden van geschiedkundigen en tijdgenoten te gebruiken: Koningin Cleopatra van Egypte was een moordzuchtige, overspelige verleidster die plannen smeedde om haar eigen familie, haar landgenoten en machtige Romeinen ten val te brengen. Haar zelfmoord was de laatste wanhopige poging van een immorele vrouw om tenminste haar eigen einde te kunnen bepalen, nadat ze al haar verzamelde weelde, macht en minnaars had verloren.

Koningin Cleopatra van Egypte - De Eeuw vóór de Geboorte van Christus
Terwijl Koningin Cleopatra van Egypte in Egypte om de macht streed bevond Rome zich in een bloederige burgeroorlog. Zes jaar voor haar geboorte, in 63 voor Christus, bemoeide Pompeii de Grote zich met een Joods conflict door Jeruzalem in te nemen en vervolgens het Heilige der Heiligen in de Tempel van Jeruzalem binnen te treden. De Joodse bevolking zou hem dit nooit vergeven. Jaren later, in de Romeinse Burgeroorlog in 47 voor Christus, vluchtte Pompeii voor Caesar nadat hij de slag om Farsala in Griekenland had verloren. Hij probeerde niet eens om hulp te krijgen van de Joden. Hoewel Pompeii door de Egyptenaren werd vermoord, sloten de Joden zich aan bij twee grote eenheden -- één onder de Hogepriester Hyrcanus, en de ander onder de Idumeaan Antipater. Ze hielpen Caesar om de Egyptenaren te verslaan, om Koningin Cleopatra opnieuw aan de macht te helpen en ze leverden een aanzienlijke bijdrage aan het succes van Caesar in Egypte.

Caesar’s beloning voor deze hulp bestond uit het aanstellen van Antipater (de vader van Herodus) als Regent over Jeruzalem in 47 voor Christus. De Romeinen benoemden tevens Hyrcanus, de leider van de Joodse sekte die bekend stond als de Farizeeën, als Hogepriester voor het leven en verleenden permanent Romeins staatsburgerschap aan alle Joodse mannen die met de Romeinse Legioenen in Egypte hadden gevochten. Het gevolg hiervan was dat de Farizeeën de dominante wereldlijke en geestelijke machthebbers in Palestina werden en het leiderschap over de Tempel domineerden tot de Romeinse generaal Titus Vespasianus Jeruzalem in 70 na Christus vernietigde.

De opkomst van de macht van de Farizeeën plaatste de sudderende politieke bitterheid tussen de Sadduceeën en de Farizeeën in een houdgreep. Deze bitterheid vormde een prominent onderdeel van het nationale politieke landschap in Palestina in de tijd van het leven en de bediening van Christus.

Een laatste fascinerende kanttekening is dat het mogelijk is dat de vader of grootvader van de Apostel Paulus het Romeinse staatsburgerschap had verkregen door als een soldaat in de Egyptische militaire campagnes te dienen. Dit staatsburgerschap werd aan de kinderen overgedragen. Paulus gebruikte de privileges van zijn staatsburgerschap in Handelingen 21 om in zijn rechtszaak een beroep op Caesar te kunnen doen. We zien dat Paulus in deze zaak, door gebruik te maken van de privileges van zijn Romeins staatsburgerschap, de Evangelie-boodschap van Christus naar het hart van Rome en de troon van Caesar wist te brengen.

Praat over ons:

Volg ons: