 |
 |
Tijdperk van de Rede – Wat Was het Tijdperk van de Rede?
Het Tijdperk van de Rede was een achttiende-eeuwse beweging die na het mysticisme, de religie en het bijgeloof van de Middeleeuwen hard kwam opzetten. Het Tijdperk van de Rede representeerde een genesis in de manier waarop de mens zichzelf, het nastreven van kennis en het universum beschouwde. In deze periode konden de ideeën, die de mens voorheen over gedrag en over het denken had gehad, zowel verbaal als in geschreven vorm worden uitgedaagd; er bestond geen vrees meer om als ketter te worden bestempeld of om aan de staak te worden verbrand. Dit was het begin van een open maatschappij waarin individuen de vrijheid genoten om hun individuele geluk en vrijheid na te streven. Zowel op politiek als sociaal gebied hadden de imperiale concepten van de middeleeuwse wereld het veld geruimd. Het Tijdperk van de Rede bevatte ook de kortere tijdsperiode die als het Tijdperk van de Verlichting wordt aangeduid; in deze tijd vonden grote veranderingen plaats in de wetenschappelijke gedachte en exploratie. De horizon werd gevuld met nieuwe ideeën en de mens was gretig om deze ideeën in vrijheid te onderzoeken.
De Duitse filosoof Immanuel Kant definieerde de Verlichting als volgt: “Verlichting betekent dat de mens zich bevrijdt van de onmondigheid die hij aan zichzelf te wijten heeft. Onmondigheid is het onvermogen om zonder advies van anderen het eigen begripsvermogen te gebruiken. Deze toestand van onmondigheid is aan de mens zelf te wijten wanneer de oorzaak ervan niet te vinden is in een gebrek aan begrip, maar in een gebrek aan vastberadenheid om dit zonder de hulp van een ander te gebruiken.”
Het Tijdperk van de Rede hoeft niet noodzakelijkerwijs beschouwd te worden als een hoogtepunt in de geschiedenis van de mens. De mens begon een overdreven geloof in de perfectie van de mens te ontwikkelen, dat gebaseerd was op rede en helder denken; verheugd verlieten zij hun vertrouwen in de bijbelse waarheid en verloren zij hun vrees voor God. Terwijl ze de middeleeuwse extremen van het mysticisme en bijgeloof achter zich lieten zwaaiden ze volledig de andere kant op, naar de andere extremen van rede en rationaliteit en verloren de subtiele grijstinten die er tussen in liggen volledig uit het oog.
Tijdperk van de Rede – Rede, Rationaliteit en Verlichting
Het Tijdperk van de Rede bracht een enorme verandering in het verhaal over het verblijf van de mens op aarde. Rede, rationaliteit en verlichting werden de nieuwe 'goden'. In de zeventienhonderd voorafgaande jaren werd de perfectionering van de mens gezien als iets dat alleen door genade na de dood kon worden verkregen. De Protestantse opstand tegen de Katholieke Kerk en de daaropvolgende 'heilige oorlogen' hadden niet tot een veranderende houding geleid op het gebied van de geaccepteerde onderliggende overtuigingen van de samenleving: openbaring was de bron van de ultieme waarheid en kon alleen via een communicatie van God worden ontvangen. Dit was de basis van het Christendom. Maar nu, in dit nieuwe tijdperk, voelde de mens zich verplicht om zijn eigen intellect te volgen in plaats van de 'geopenbaarde' waarheid. De aarde en de nadruk op de natuur werden het nieuwe dogma; mirakels, profetie en religieuze gebruiken vervielen tot niets meer dan bijgeloof.
De rede wordt, in filosofisch verband, gedefinieerd als het vermogen om concepten in abstractie te vormen en op basis van deze concepten te handelen, om informatie te reduceren tot de 'kale' informatie, zonder emoties. Rationaliteit draagt de dubbele implicatie met zich mee van geordende gevolgtrekkingen enerzijds en van een begripsvermogen en verklaring anderzijds. Verlichting is min of meer het toepassen van rede en rationaliteit op zaken die voorheen werden geloofd, wat leidt tot een wijder, helderder denken.
Tijdens het Tijdperk van de Rede begon de Wetenschappelijke Revolutie en vonden verschillende vooruitgangen plaats in de nieuwe gedachtenscholen. Het Dualisme, waarvan Descartes een voorstander was, stelde dat God (gedachte) en mens (natuur) twee afzonderlijke zaken waren. Baruch Spinoza introduceerde het idee van het pantheïsme: het idee dat God en het universum één zijn: “God is het volstrekt Oneindige, waaraan een oneindig aantal wezenskenmerken toekomt.” Mensen die in het Deïsme geloven, dat ook wel als de "religie van de rede" wordt beschreven, wezen het Christendom als een bron van openbaring af, omdat dit mysterieus en onbegrijpelijk zou zijn. God's openbaring, zo geloofden de Deïsten, was eenvoudig, logisch en onversneden, een natuurlijke religie die altijd al had bestaan.
Tijdperk van de Rede – Het Christelijke Standpunt
Het Tijdperk van de Rede was doorspekt met aanvallen op de belangrijkste Christelijke geloofsovertuigingen, het verwerpen van God en het ontkennen van mirakels. In een poging om zich van het mysticisme van de Middeleeuwen af te scheiden, werden het intellect en de minachtende geest in het Tijdperk van de Rede door de mens toegejuicht. Men geloofde dat God onkenbaar was, als Hij al bestond, en dat er ongetwijfeld geen noodzaak bestond voor een goddelijke communicatie of openbaring. De natuur was voldoende openbaring; deze toonde alles wat men over God hoorde te weten. De mens was nu vrij om zijn eigen theorieën over het bestaan en zijn ideeën over de aarde en haar relatie tot de zon te postuleren.
Het ironische van deze periode is dat de mens op zoek ging en er van overtuigd was dat hij verlicht was, maar dat hij de primaire waarheden miste die duidelijk voor hem zouden zijn geweest als zijn versteende hart deze niet had afgewezen. Het is inderdaad zo dat God Zich in de natuur openbaart: “De hemel ontvouwt de glorie van God; het uitspansel zegt: ‘Ik kom uit zijn handen.’ Elke dag opnieuw wordt dat verkondigd, elke nacht opnieuw wordt dat gefluisterd” (Psalm 19:2-3). De glorie van God wordt duidelijk in de werken van Zijn handen geopenbaard. Hij alleen is de aanbieder van wijsheid en kennis. Door van de Bijbel, God's Woord, als absolute waarheid af te wijken heeft de mens allerlei theorieën ontwikkeld om de wereld om hem heen uit te leggen. Maar zoals 1 Korintiërs 3:19a zegt: “De wijsheid van deze wereld is dwaasheid voor God”.
God kan alleen met een gelovig hart worden gevonden. God heeft de mens geschapen met het vermogen om te denken, te ontdekken en te redeneren. Maar al onze zoektochten moeten bij God beginnen, zodat we Hem erkennen als de auteur van alle dingen en als de Ene met absolute macht en autoriteit. “De grondslag van de wijsheid is ontzag voor de HEER, iedereen die daarnaar handelt krijgt inzicht. Gods roem houdt stand, in eeuwigheid. ” (Psalm 111:10).
Leer Meer!
Vind jij deze informatie nuttig? Help ons dan door deze met anderen te delen met behulp van onderstaande social media knoppen. Wat zijn social media?
Praat over ons:
Volg ons:
|
|
| English
|
| Social Media | |
|
| |
Praat over ons:
Volg ons:
|
|
| | Populaire Kwesties | |
|
| |
|
Geschiedenis van de Zwarte Dood
De Beschaving van de Azteken
Het Oude Babylon
Profetieën van Nostradamus
Goden van de Azteken
Het Leven van George Washington
Wetenswaardigheden over Kerstmis
Het Oude Egypte
Het Oude Mesopotamië
Bronnen Voor Verder Onderzoek
|
| | Bestaat God Wetenschappelijk? | |
|
| | Bestaat God Filosofisch? | |
|
| | Is De Bijbel Waar? | |
|
| | Wie Is God? | |
|
| | Wie Is Jezus? | |
|
| | Welke Religie? | |
|
| | Hoe Kan Ik Met God Groeien? | |
|
| | De Chronologische Bijbel | |
|
| | Levensproblemen | |
|
| | Herstel | |
|
|
|
|
|
